Rozdział drugi

Ostrzeżenie Zgredka

„Harry’emu udało się nie krzyknąć, ale niewiele brakowało. Mały stwór siedzący na jego łóżku miał wielkie uszy nietoperza i wyłupiaste zielone oczy wielkości piłek tenisowych. Harry natychmiast poznał te oczy: to one wpatrywały się w niego z żywopłotu.”

Syriusz westchnął ciężko. Miał tak wielką nadzieję, że to on.

„ Z dołu dobiegł głos Dudleya:

 - Państwo pozwolą, że wezmę ich płaszcze.

 Stwór ześliznął się z łóżka i skłonił tak nisko, że koniec jego długiego, cienkiego nosa dotknął dywanu. Harry zauważył, że stwór ma na sobie coś, co przypominało starą poszewkę na poduszkę, z dziurami na ręce i nogi.”

- To skrzat! – zawołał Peter.

„ - Eee... cześć - powiedział niepewnie Harry.

 - Harry Potter! - zapiszczał stwór tak przenikliwym głosem, iż Harry był pewny, że słyszą go na dole. - Ach, sir, Zgredek od tak dawna pragnął pana zobaczyć... Cóż za zaszczyt...”

 - Dź-dziękuję - wyjąkał Harry, przemykając się pod ścianą i siadając przy biurku, tuż obok Hedwigi, która jak zwykle spała w swojej klatce. Chciał zapytać: „Czym jesteś?”, ale pomyślał, że zabrzmiałoby to zbyt obcesowo, więc zapytał:

 - Kim jesteś?

 - Jestem Zgredek, łaskawy panie - odpowiedział stwór. - Po prostu Zgredek. Domowy skrzat.”

- Zgredek?! – zawołali w tym samym czasie Regulus i Syriusz.

- Znacie go? – zapytał Remus.

- To skrzat Malfoy'ów – odpowiedział Łapa.

„ - Och... naprawdę? Eee... nie chcę być nieuprzejmy, ale... to niezbyt szczęśliwa pora na odwiedziny domowego skrzata w mojej sypialni.

 Z salonu dobiegł głośny, sztuczny śmiech ciotki Petunii. Skrzat zwiesił głowę.

 - Oczywiście bardzo się cieszę - powiedział szybko Harry - ale... ee... czy jest jakiś szczególny powód tych odwiedzin?”

 To samo pytanie zadawali sobie i oni. Co skrzat Malfoy'ów robił w sypialni Harry’ego?

„ - Och, tak, łaskawy panie - odpowiedział duszek. - Zgredek przyszedł, żeby panu powiedzieć, sir... to dość trudne... Zgredek nie wie, od czego zacząć...

 - Usiądź. - Harry wskazał łóżko.”

Regulus cicho jęknął. Dobrze wiedział, że to był błąd ze strony Harry’ego. Zgredek jest bardzo źle traktowany i zaproponowanie mu żeby usiadł nie było dobrym pomysłem, zwłaszcza, że miał być cicho.

„ Ku jego przerażeniu, skrzat wybuchnął płaczem, a robił to bardzo hałaśliwie.

 - U-usiądź! - zaszlochał. - Jeszcze nigdy, nigdy... Harry’emu wydało się, że głosy na dole jakby przycichły.

 - Bardzo przepraszam - wyszeptał. - Nie chciałem cię urazić, naprawdę.”

 - Nie uraziłeś go, Harry – przerwała Lily.

 „- Urazić?! - zaskrzeczał przenikliwie skrzat. - Jeszcze nigdy żaden czarodziej nie zaprosił Zgredka, żeby usiadł... jak równy z równym...

 Harry, starając się jednocześnie powiedzieć „Ciiiicho!” i mieć uprzejmą minę, zdołał nakłonić Zgredka, by usiadł z powrotem na łóżku, co też skrzat uczynił, nękany głośną czkawką. Przypominał teraz wielką i bardzo brzydką lalkę. W końcu udało mu się opanować czkawkę i zaczął wpatrywać się w Harry’ego z niemym zachwytem.

 - Chyba nie spotkałeś wielu przyzwoitych czarodziejów - powiedział Harry, próbując dodać mu otuchy.”

 Wszyscy parsknęli. Malfoy'owie i przyzwoitość to bardzo złe porównanie.

 „Zgredek potrząsnął głową. A potem, bez ostrzeżenia, zeskoczył z łóżka i zaczął walić głową w szybę, wrzeszcząc:

 - Zły Zgredek! Niedobry Zgredek!

 - Przestań... co ty wyprawiasz! - syknął Harry, podbiegając do niego i zaciągając go z powrotem na łóżko. Hedwiga obudziła się z wyjątkowo donośnym skrzekiem i zaczęła tłuc skrzydłami w pręty klatki.

 - Zgredek musi się sam ukarać - oznajmił duszek mający już lekkiego zeza. - Zgredek o mały włos nie wyraziłby się źle o swojej rodzinie...”

 - A co ci szkodzi! – zawołał James.

„ - O swojej rodzinie?

 - O rodzinie czarodziejów, której Zgredek służy, sir... Zgredek jest domowym skrzatem... zobowiązanym służyć na wieki jednemu domowi i jednej rodzinie...

 - Oni wiedzą, że tutaj jesteś? - zapytał z zaciekawieniem Harry.

 - Och, nie, sir, nie... Zgredek będzie musiał ukarać się surowo za to, że tu przyszedł, żeby się zobaczyć z wielmożnym panem, sir. Za karę Zgredek przytrzaśnie sobie uszy drzwiczkami piekarnika. Gdyby się dowiedzieli... och, sir...”

 Lily pisnęła z przerażenia. Owszem, czytała o skrzatach i ich złym traktowaniu, ale żeby aż tak.

 „- Ale przecież się połapią, jak sobie przy trzaśniesz uszy drzwiczkami piekarnika...

 - Nie sądzę, sir. Zgredek wciąż musi się za coś karać. Pozwalają mi na to. Czasami nawet mi przypominają...

 - Ale dlaczego po prostu nie odejdziesz? Nie uciekniesz?”

 - Bo nie mogą – odpowiedział James.

 „- Och, nie, domowy skrzat nie może sam odejść. Trzeba go odprawić. A ta rodzina nigdy Zgredka nie odprawi... Zgredek będzie służył tej rodzinie aż do śmierci, sir...

 Harry spojrzał na niego ze zdumieniem.

 - A ja myślałem, że już nie wytrzymam następnych czterech tygodni w tym domu - powiedział. - Przy twojej rodzinie Dursleyowie wydają się prawie przyzwoitymi ludźmi. I nikt nie może ci jakoś pomóc? Może ja bym mógł?”

- To miłe z jego strony – zagruchała Lily.

- Szkoda tylko, że jest bezradny – westchnął Remus.

 „Prawie natychmiast pożałował tych słów. Z ust Zgredka popłynęła kaskada jękliwych wyrazów wdzięczności.

 - Błagam - szepnął gorączkowo Harry. - Trochę ciszej, proszę. Jeśli Dursleyowie coś usłyszą, jeśli się dowiedzą, że tu jesteś...

 - Harry Potter pyta, czy mógłby pomóc Zgredkowi... Zgredek słyszał o twojej wielkości, sir, ale nie znał bezmiaru twojej wspaniałomyślności...”

- Nie wiem, jak was, ale mnie zaczyna ten skrzat denerwować – odparł Peter.

 „Harry poczuł, że płoną mu policzki.

 - Kto ci naopowiadał jakichś bzdur o mojej wielkości? Nie jestem nawet najlepszym uczniem. To Hermiona jest na pierwszym miejscu, ona...

 I urwał, bo sama myśl o Hermionie sprawiła mu ból.

 - Harry Potter jest wielki, dobry i skromny - rzekł z podziwem Zgredek, a jego wyłupiaste oczy zapłonęły blaskiem. - Harry Potter nawet nie wspomina o swoim zwycięstwie nad Tym, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać.”

 - Słynny za coś czego nie pamięta – zacytował Remusa James.

 „- Mówisz o Voldemorcie?

 Zgredek wetknął sobie pięści do uszu i jęknął:

 - Ach, sir, nie wypowiadaj tego imienia! Nie wypowiadaj go!

 - Przepraszam - powiedział szybko Harry. - Znam wielu, którzy tego nie lubią... mój przyjaciel Ron...

 Znowu urwał. Wspomnienie Rona również sprawiło mu ból.”

 - Wydaje mi się, że Zgredek trochę namieszał i dlatego Harry nie dostaje listów – oznajmił Syriusz. James spojrzał na niego z lekkim niedowierzaniem. Czyżby jego przyjaciel znów miał rację.

 „Skrzat nachylił się do niego, a oczy mu płonęły jak dwa reflektory.

 - Zgredek słyszał, jak mówiono - zachrypiał - że Harry Potter spotkał Czarnego Pana po raz drugi, zaledwie parę tygodni temu... I że Harry Potter znowu wyszedł z tego cało.

 Harry kiwnął głową, a w oczach Zgredka nagle zabłysły łzy.”

 - Ach, wielmożny panie! - zaszlochał, ocierając twarz rogiem poszewki od poduszki, którą miał na sobie. - Harry Potter jest mężny i odważny! Uniknął już tylu zagrożeń! Ale Zgredek przyszedł, żeby ostrzec Harry’ego Pottera, tak, nawet jeśli będzie musiał za to przytrzasnąć sobie uszy drzwiczkami od pieca... Harry Potter nie powinien wracać do Hogwartu.”

 - Dlaczego?! – zapytali wszyscy.

 „Zapanowała cisza przerywana tylko szczękaniem widelców i noży w jadalni oraz odległym dudnieniem głosu wuja Vernona.

 - C-cooo? - wyjąkał Harry. - Ale ja tam muszę wrócić... semestr zaczyna się pierwszego września. Tylko to powstrzymuje mnie przed ucieczką z tego domu. Nie wiesz, jak tu jest. Ja nie należę do tego domu. Ja należę do twojego świata... w Hogwarcie.

 - Nie, nie, nie - zaskrzeczał Zgredek, kręcąc tak gwałtownie głową, że uszy mu załopotały. - Harry Potter musi pozostać tam, gdzie jest bezpieczny. Harry Potter jest za wielki, za dobry, abyśmy go stracili. Jeśli Harry Potter wróci do Hogwartu, znajdzie się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.”

 - Znowu – jęknęła Lily.

- A tak właściwie, jak nazywa się ta książka? – zapytał James. Regulus rzeczywiście nie przeczytał istotnej rzeczy. Spojrzał na okładkę i powiedział. – „Harry Potter i Komnata Tajemnic”. – Lily i Remus pobladli na twarzach.

- Lily, wszystko gra? - zapytał James z troską w głosie.

- Nigdy nie słyszeliście o Komnacie Tajemnic? - zapytał ich Remus. W odpowiedzi pokręcili przecząco głowami.

- Salazar Slytherin stworzył Komnatę Tajemnic zanim opuścił szkołę – zaczęła Lily.

- Podobno w środku jest jakiś wielki potwór – dodał Remus.

- Ale gdzie znajduje się ta Komnata? – zapytał Peter.

- O to właśnie chodzi, że nikt nie wie! – zawołała Lily.

- Hogwart przeszukiwali najpotężniejszych czarodzieje i żaden jej nie znalazł – dopowiedział Lunatyk.

- Czyli, że Harry… - James jęknął.

- Na to wygląda – szepnął Syriusz.

„ - Dlaczego? - zapytał Harry, zupełnie zbity z tropu.

 - Tam jest spisek. Spisek, który ma na celu coś strasznego. Jeśli się powiedzie, w tym roku w Szkole Magii i Czarodziejstwa stanie się coś strasznego - wyszeptał Zgredek, dygocąc na całym ciele. - Zgredek wie o tym od paru miesięcy, sir. Harry Potter nie może narażać się na pewną zgubę. Harry Potter jest zbyt ważną osobą!

 - O czym ty mówisz? - zapytał Harry. - Jakie straszne rzeczy? Kto spiskuje?”

- Snape! To na pewno on! – zawołał James. Lily rzuciła w niego poduszką.

 „Zgredek wydał z siebie dziwny odgłos, jakby się czymś dławił, po czym zaczął walić głową w ścianę.

 - No dobra! - krzyknął Harry, łapiąc skrzata za ramię, by go powstrzymać. - Nie wolno ci powiedzieć, rozumiem. Ale dlaczego mnie ostrzegasz? - Nagle wpadła mu do głowy niezbyt miła myśl. - Zaraz, zaraz... czy to ma coś wspólnego z Vol... z Sam-Wiesz-Kim? Możesz po prostu potrząsnąć albo kiwnąć głową - dodał pospiesznie, widząc, że głowa Zgredka znowu zbliża się niebezpiecznie do ściany.

 Zgredek powoli pokręcił głową.”

 Panna Evans głośno wypuściła powietrze.

 „- Nie... to nie Ten, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać.

 Ale wciąż wytrzeszczał oczy, jakby chciał dać Harry’emu coś do zrozumienia. Harry nie miał jednak zielonego pojęcia, o kim mowa.

 - On chyba nie ma brata, co?

 Zgredek potrząsnął głową i jeszcze bardziej wytrzeszczył oczy.

 - No to nie wiem, kto jeszcze mógłby dokonać jakichś strasznych rzeczy w Hogwarcie - powiedział Harry. - Przecież tam jest Dumbledore... chyba wiesz, kto to jest Dumbledore, co?”

 - A kto by nie wiedział – odparł z ironią w głosie Syriusz.

 „Skrzat skinął głową.

 - Zgredek dobrze wie, sir. Albus Dumbledore jest największym dyrektorem, jakiego miał Hogwart. Zgredek słyszał, że moc Dumbledore’a równa jest mocy Tego, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać, nawet u szczytu jego potęgi. Ale... sir - zniżył głos do natarczywego szeptu - są moce, których nawet Dumbledore nie... moce, których żaden przyzwoity czarodziej nie...

 I zanim Harry zdążył go powstrzymać, zeskoczył z łóżka, chwycił z biurka lampę i zaczął się nią okładać po głowie, wydając z siebie ogłuszające wrzaski. Na dole nagle zaległa cisza. Dwie sekundy później Harry usłyszał dochodzące z przedpokoju kroki wuja Vernona i jego głos:

 - Ach, ten nieznośny Dudley znowu nie wyłączył telewizora!”

 - Szybko! Schowaj skrzata! – zawołał James.

„ - Szybko! Schowaj się! - syknął Harry, wpychając Zgredka do szafy, zamykając za nim drzwi i rzucając się na łóżko w ostatniej chwili, kiedy poruszyła się klamka w drzwiach pokoju.

 - Co ty... do diabła... wyprawiasz? - zapytał wuj Vernon przez zaciśnięte zęby, zbliżając nabiegłą krwią twarz do twarzy Harry ego. - Właśnie zniszczyłeś mi puentę najlepszego dowcipu o japońskim graczu w golfa... Jeszcze jeden dźwięk, a pożałujesz, że się urodziłeś, przeklęty bachorze!

 I wyszedł z pokoju, starając się nie robić hałasu.”

- Ja się nie będę denerwować, nie będę, ani trochę – powtarzał James w kółko ze sztucznym uśmiechem.

 „Harry, trzęsąc się cały, wypuścił Zgredka z szafy.

 - Widzisz, jak tu jest? Już rozumiesz, dlaczego muszę wrócić do Hogwartu? To jedyne miejsce, w którym mam... no, myślę, że mam przyjaciół.

 - Przyjaciół, którzy nawet nie napiszą do Harry’ego Pottera? - zapytał chytrze skrzat.”

 - A on skąd wie? – zapytał Peter.

- Mówiłem – odparł Łapa.

„ - Myślę, że są po prostu... zajęci - odrzekł Harry ze złością. - A ty skąd wiesz, że moi przyjaciele do mnie nie piszą?

 Zgredek przestąpił dwa razy z nogi na nogę.

 - Niech się Harry Potter nie złości na Zgredka... Zgredek zrobił to dla jego dobra...

 - Zatrzymywałeś moje listy?

 - Zgredek ma je tutaj - odpowiedział duszek. Odsunąwszy się od Harry’ego na bezpieczną odległość, wyjął gruby plik kopert z poszewki na poduszkę, w którą był odziany. Harry poznał z daleka kaligrafię Hermiony, niedbałe pismo Rona, a nawet jakieś gryzmoły, które mogły być pismem gajowego Hogwartu, Hagrida.”

 - Wiedziałem, że nie mogliby go tak opuścić – powiedział z ulgą James.

„ Zgredek zerknął z niepokojem na Harry’ego.

 - Niech się Harry Potter nie gniewa... Zgredek miał nadzieję... no, jeśli Harry Potter pomyśli, że jego przyjaciele o nim zapomnieli... może nie zechce wrócić do szkoły...

 Harry nie słuchał. Wyciągnął szybko rękę, chcąc mu wyrwać listy, ale Zgredek jeszcze szybciej odskoczył.

 - Harry Potter je dostanie, jeśli da Zgredkowi słowo, że nie wróci do Hogwartu. Ach, jaśnie wielmożny czarodzieju, tam czeka cię straszliwe niebezpieczeństwo! Powiedz, że tam nie wrócisz!

 - Nie - powiedział Harry ze złością. - Oddaj mi listy od moich przyjaciół!”

- Co za głupi skrzat – warknęła pod nosem Lily.

 „- A więc Harry Potter nie pozostawia Zgredkowi wyboru - rzekł ponuro duszek.

 I zanim Harry zdążył się ruszyć z miejsca, podbiegł do drzwi, otworzył je i zbiegł po schodach. Harry’emu zaschło w ustach, żołądek podskoczył mu do gardła, ale rzucił się za nim w pogoń, starając się nie robić hałasu. Przeskoczył przez ostatnie sześć stopni, wylądował jak kot na dywanie i rozejrzał się, szukając Zgredka. Z jadalni dobiegł go głos wuja Vernona: „...niech pan opowie Petunii tę zabawną historię o amerykańskich hydraulikach, panie Mason, bardzo chciała ją usłyszeć...””

 - Hydra…co? – zapytał Peter. Lily pokręciła głową z bezradności, a Remus zaczął po cichu tłumaczyć przyjacielowi, kto to jest hydraulik.

„ Harry przebiegł przez przedpokój, wpadł do kuchni i poczuł, że po prostu nie ma już żołądka.

 Wspaniała legumina ciotki Petunii unosiła się pod sufitem. Na szczycie kredensu siedział Zgredek.

 - Nie - zachrypiał Harry. - Błagam cię... oni mnie zabiją...

 - Harry Potter musi przyrzec, że nie wróci do szkoły...

 - Zgredku... błagam...

 - To proszę to przyrzec.

 - Nie mogę!

 Zgredek spojrzał na niego z żalem.

 - Więc Zgredek musi to zrobić. Dla dobra Harry’ego.”

 - On chyba nie chce – zapytał niepewnie Syriusz.

 „Legumina spadła na podłogę z okropnym łoskotem. Krem obryzgał ściany i szyby w oknach. Po chwili rozległ się donośny trzask, jakby ktoś strzelił z bata, i Zgredek zniknął. W pokoju jadalnym rozległy się krzyki i po chwili do kuchni wpadł wuj Vernon. Harry stał pośrodku, nie mogąc ruszyć się z miejsca, cały umazany legumina ciotki Petunii. Z początku wydawało się, że wuj Vernon zbagatelizuje to wydarzenie („To tylko nasz siostrzeniec... okropnie nerwowy... obcy ludzie wyprowadzają go z równowagi, więc trzymamy go na górze”). Zagonił zszokowanych Masonów z powrotem do pokoju jadalnego, przyrzekł Harry’emu, że obedrze go ze skóry, i wręczył mu mopa. Ciotka Petunia wygrzebała z lodówki jakieś lody, a Harry, wciąż dygocąc, zaczął doprowadzać kuchnię do porządku.”

- To nie jego wina! – krzyknął Regulus.

 „Wuj Vernon miałby jeszcze szansę zawarcia transakcji życia - gdyby nie sowa. Ciotka Petunia właśnie częstowała wszystkich miętowymi pralinkami, kiedy przez okno jadalni wpadła wielka sowa uszata, upuściła list prosto na głowę pani Mason i wyleciała. Pani Mason wrzasnęła jak upiór i wybiegła z domu, wykrzykując coś o wariatach. Pan Mason został jeszcze przez chwilę, żeby powiedzieć Dursleyom, że jego żona panicznie boi się wszelkich ptaków, i zapytać, czy uważają to za dowcipne. Harry stał w kuchni, ściskając w ręku kij mopa, kiedy wuj Vernon zbliżył się do niego z diabelskim błyskiem w małych oczkach.

 - Przeczytaj to! - syknął mściwie, wyciągając do niego list, który dostarczyła sowa. - No, dalej, czytaj!”

 - Jeżeli to jest z Ministerstwa, to… - Lily nie dokończyła zdania. Głos uwiązł jej w gardle.

 „Harry wziął list. Nie były to życzenia urodzinowe.

 Szanowny Panie Potter,

 z naszego poufnego źródła otrzymaliśmy właśnie wiadomość, że tego wieczoru, o godzinie dziewiątej dwadzieścia, w miejscu Pańskiego przebywania użyto Zaklęcia Swobodnego Zwisu.

 Jak Pan wie, niepełnoletnim czarodziejom nie wolno używać czarów poza szkołą. Dalsze takie poczynania mogą doprowadzić do usunięcia Pana z rzeczonej szkoły (Ustawa o Uzasadnionych Restrykcjach wobec Niepełnoletnich Czarodziejów, 1875, paragraf C.)

 Pragniemy również Panu przypomnieć, że wszelka działalność magiczna, która mogłaby być zauważona przez obywateli pozamagicznych (mugoli) stanowi poważne wykroczenie, zgodnie z 13 rozdziałem Zasad Tajności Międzynarodowej Konfederacji Czarodziejów.

 Życzę udanych wakacji!

 Z wyrazami szacunku

 Mafalda Hopkirk

 WYDZIAŁ NIEWŁAŚCIWEGO UŻYWANIA CZARÓW

 Ministerstwo Magii”

- Przynajmniej go nie wyrzucili – powiedział Lily. Bardzo jej ulżyło.

 „Harry podniósł głowę znad listu i głośno przełknął ślinę.

 - Nie powiedziałeś nam, że nie wolno ci używać czarów poza szkołą - rzekł wuj Vernon, a w jego oczach tańczyły iskierki szaleństwa. - Pewno zapomniałeś... wyleciało ci to z pamięci...

 Rzucił się na Harry’ego z obnażonymi zębami, jak wielki buldog.

 - No więc ja też mam dla ciebie wiadomość, chłopcze... Zamykam cię... Już nigdy nie wrócisz do tej szkoły... nigdy... A jeśli spróbujesz uwolnić się za pomocą magii... sami cię wyrzucą!

 I chichocąc jak wariat, zaciągnął Harry’ego na górę.”

 - CO!!

- Powinni go zamknąć w psychiatryku! – powiedział James. Miał się nie denerwować, ale zbytnio mu to nie wychodziło.

 „Wuj Vernon nie rzucał pogróżek na wiatr. Następnego ranka sprowadził ślusarza, który wprawił kraty w okno sypialni Harry’ego.”

- Regulus, to żart, prawda? – zapytała z nadzieja w głosie rudowłosa. Jednak młodszy Black spojrzał na nią ze współczuciem i pokręcił przecząco głową. - Pożałują, że się urodzili - warknęła.

 „Sam zrobił w drzwiach małą klapkę, jaką zwykle robi się dla kota, aby można było przez nią podawać małe ilości jedzenia. Odtąd wypuszczano Harry’ego tylko dwa razy dziennie, rano i wieczorem, żeby skorzystał z łazienki.”

- Syriusz! – krzyknął nagle James.

- Co? – Black spojrzał na niego.

- Gdzie ty jesteś?!

- Też chciałbym to wiedzieć! – odpowiedział.

- Możecie się uspokoić! – krzyknął Remus. – Wiem, że wam się to niepodobna, mnie też, ale ktoś wysłał nam te książki po to, aby do tego nie doszło. Jestem pewny, że gdzieś będzie wspomniane co nie co o naszej przyszłość. Teraz nie mamy innego wyboru niż czytać. – Powiedział ze stoickim spokojem wilkołak. Wszyscy posłusznie skinęli głowami.

 „Trzy dni później nic nie wskazywało, by Dursleyom zmiękły serca i Harry zrozumiał, że znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Leżał na łóżku, patrząc przez kraty na zachodzące słońce, i zastanawiał się smętnie, jaka go czeka przyszłość. Co mu przyjdzie z uwolnienia się z sypialni za pomocą czarów, skoro wyrzucą go za to z Hogwartu? Z drugiej strony, dalsze życie w domu przy Privet Drive stało się nie do zniesienia. Odkąd Dursleyowie upewnili się, że nie obudzą się zamienieni w nietoperze, utracił swoją jedyną broń. Zgredek może i ustrzegł go przed strasznymi wydarzeniami w Hogwarcie, ale wszystko wskazywało na to, że tutaj czeka go po prostu śmierć z głodu.”

- Nie, nie, nie. Przecież Ron albo Hermina skapną się, że coś jest nie tak i przyjdą do niego – pocieszał siebie samego James.

„ Klapka w drzwiach zagrzechotała i pojawiła się ręka ciotki Petunii z miską zupy z puszki. Harry’emu żołądek skręcał się z głodu, więc zeskoczył z łóżka i porwał miskę. Zupa była zimna, ale wypił połowę jednym łykiem. Potem podszedł do klatki Hedwigi i zgarnął rozmokłe jarzyny do jej pustej miseczki. Nastroszyła pióra i spojrzała na niego z głęboką odrazą.

 - Nie ma co odwracać dzioba, to wszystko, co mamy - powiedział ponuro Harry.”

 W głowie Lily trwała zacięta wojna jej własnych myśli. Z jednej strony chciała zrobić coś swojej siostrze, a z drugiej przypominała sobie słowa Remusa. Mogą to zmienić. Tylko jak?

 „Postawił pustą miskę przy drzwiach i opadł z powrotem na łóżko, czując, że jest jeszcze bardziej głodny niż przed wypiciem zupy. Założywszy, że za cztery tygodnie będzie jeszcze żywy, co się stanie, jeśli nie stawi się w Hogwarcie? Czy wyślą kogoś, żeby sprawdzić, dlaczego nie przyjechał? Zdołają przekonać Dursleyów, żeby go wypuścili?”

 - Dumbledore na pewno by tu przyszedł – odparł Syriusz.

 „W pokoju robiło się coraz ciemniej. Wyczerpany, czując, jak mu okropnie burczy w brzuchu, przeżuwając wciąż i wciąż te same pytania, na które nie było odpowiedzi, w końcu zasnął. Śniło mu się, że siedzi w klatce w zoo. Na klatce była tabliczka: NIEPEŁNOLETNI CZARODZIEJ. Ludzie wytrzeszczali na niego oczy przez kraty, kiedy tak leżał na kupce słomy, wygłodniały i słaby. W tłumie zobaczył twarz Zgredka i zawołał do niego, błagając o pomoc, ale Zgredek odpowiedział: „Harry Potter jest tutaj bezpieczny, sir!” i zniknął. A potem pojawili się Dursleyowie i Dudley zabębnił kijem po kratach, naśmiewając się z niego.”

 Lily posmutniała, a James zacisnął mocniej pięści i szczękę, żeby przez przypadek nie powiedzieć czegoś głupiego.

 „- Przestań - wymamrotał Harry, bo bębnienie huczało mu w obolałej głowie. - Zostaw mnie w spokoju... przestań... próbuję się zdrzemnąć...

 Otworzył oczy. Przez kraty w oknie świecił księżyc. I ktoś naprawdę wytrzeszczał na niego oczy zza krat: ktoś piegowaty, rudowłosy, z długim nosem...

 Zza okna patrzył na niego Ron Weasley.”

- Ron! – wykrzyknęli wszyscy z entuzjazmem. Tylko Syriusz trochę posmutniał. Znów miał nadzieję, że to on. Jednak nadzieja gasła i coraz częściej miał wrażenie, że znajduje się po tamtej stronie.

- Koniec rozdziału – oznajmił Regulus

- Mogę dalej? - spytała Lily. Reg podał jej książkę. Czytali dalej.

Rozdział pierwszy

 NAJGORSZE URODZINY

Regulus uśmiechnął się pod nosem i włożył list do kieszeni.

- Nie przeczytasz? – zapytał chłodno Syriusz

- Mógłbym, ale tak jest ciekawiej – odpowiedział i otworzył książkę na pierwszej stronie.

„Nie po raz pierwszy w domu przy Privet Drive numer cztery śniadanie przerwała awantura. Wczesnym rankiem pana Dursleya obudziło głośne bębnienie dochodzące z pokoju jego siostrzeńca Harry’ego.”

- Robi im na złość – przerwał James.

„ - To już trzeci raz w tym tygodniu! - ryknął na niego poprzez stół. - Jeśli nie potrafisz zapanować nad tą sową, będziesz się musiał z nią pożegnać!”

- Czyli to Hedwiga. Mądra sowa – powiedział Syriusz.

- Harry ma sowę, Hedwigę? – zapytał Regulus dla potwierdzenia informacji.

- Tak – odpowiedziała mu Lily.

 „Harry jeszcze raz spróbował to wyjaśnić.

 - Ona się nudzi. Lubi sobie polatać. Gdybym mógł ją wypuszczać w nocy...

 - Czy ja wyglądam na głupca? - warknął wuj Vernon. Z krzaczastego wąsa zwisał mu kawałek smażonego jajka.”

- Fuj! – jęknęli wszyscy.

„ - Dobrze wiem, co będzie, jak się ją wypuści.

 I wymienił posępne spojrzenie ze swoją żoną Petunią. Harry próbował coś odpowiedzieć, ale jego słowa zagłuszyło długie i głośne beknięcie ich syna Dudleya.

 - Chcę więcej bekonu - oświadczył.

 - Jest jeszcze trochę na patelni, syneczku - odpowiedziała ciotka Petunia, spoglądając tkliwie na swojego potężnego syna. - Najedz się dobrze, mój skarbie. Jedz, jedz, jeśli tylko masz ochotę... Tym szkolnym jedzeniem chyba się nie najesz...”

- Niedobrze mi się zrobiło – odparł James i zrobił skwaszona minę.

-  Ta kobieta to twoja siostra? - Regulus zapytał Lily.

- Niestety - mruknęła.

 „- Ależ to nonsens, Petunio! Kiedy ja byłem w Smeltingu, nigdy nie chodziłem głodny - oświadczył stanowczo wuj Vernon. - Dudley na pewno dostaje tam tyle, ile zechce, prawda, synu?

 Dudley, którego wielki zadek przelewał się przez kuchenne krzesło, wyszczerzył zęby i zwrócił się do Harry’ego.

 - Podaj mi patelnię.”

- Sam się rusz! – warknął James.

„ - Zapomniałeś magicznego słowa - odpowiedział ze złością Harry.

 Skutek tego krótkiego zdania był piorunujący”

- Niby dlaczego? – odezwał się Remus.

 „Dudley zaczerpnął rozpaczliwie powietrza, jakby się dusił, i opadł na oparcie krzesła z łoskotem, który wstrząsnął całą kuchnią; pani Dursley wrzasnęła krótko i zakryła sobie usta dłońmi; pan Dursley zerwał się na nogi, a żyły na skroniach zaczęły mu szybko pulsować.

 - Chodziło mi o „proszę”! - powiedział prędko Harry. - Nie chciałem... „

- O co chodzi? – zapytał zdezorientowany Peter. Nikt mu nie odpowiedział, bo nikt nie rozumiał w czym leży problem.

 „- CO JA CI MÓWIŁEM?! - zagrzmiał wuj, opryskując stół śliną. - NIE MÓWIŁEM CI, ŻEBYŚ NIE UŻYWAŁ TEGO SŁOWA NA „M” W NASZYM DOMU?”

- Cały czas nie rozumiem! – zawołał Łapa.

- Och, chodzi mu o „magiczne” – odpowiedziała Lily. Teraz wszystko było jasne.

„ - Ale ja...

 - JAK ŚMIESZ GROZIĆ DUDLEYOWI! - ryknął wuj Vernon, waląc pięścią w stół. - OSTRZEGAŁEM CIĘ! NIE ZAMIERZAM TOLEROWAĆ TWOJEJ ANORMALNOŚCI POD TYM DACHEM!”

- JAK ŚMIESZ KRZYCZEĆ NA MOJEGO SYNA! – ryknął James.

 „Harry przeniósł spojrzenie z purpurowej twarzy wuja na blade oblicze ciotki, która próbowała ocucić Dudleya.

 - Dobrze, wuju, dobrze - powiedział. Wuj Vernon usiadł, oddychając jak zasapany nosorożec i zezując na Harry’ego swoimi małymi, świdrującymi oczkami. Od czasu, gdy Harry przyjechał do domu na letnie wakacje, wuj Vernon sprawiał wrażenie bomby, która może wybuchnąć w każdej chwili, ponieważ Harry nie był normalnym chłopcem. Prawdę mówiąc, Harry był tak daleki od normalności, jak to tylko możliwe.”

- Harry jest bardzo normalny – sprostowała Lily.

- To z nimi coś jest nie tak – dodał Peter.

„Harry Potter był czarodziejem - czarodziejem, który właśnie ukończył pierwszy rok nauki w Hogwarcie - Szkole Magii i Czarodziejstwa. A jeśli Dursleyowie nie cieszyli się z jego powrotu na wakacje, trudno to w ogóle porównać z tym, jak czuł się sam Harry.”

- Nie rozumiem – przerwał czytanie Regulus. – To Dumbledore nie mógł oddać go do jakiejś czarodziejskiej rodziny?

- Tego nikt nie wie – odpowiedział Remus. Młodszy Black skinął głową i wrócił do czytania.

 „Tak bardzo tęsknił za Hogwartem, że przypominało to nieustanny ból brzucha. Tęsknił za zamkiem z jego tajemnymi przejściami i duchami, za lekcjami (może z wyjątkiem tych ze Snape’em, nauczycielem eliksirów)”

- Snape uczy eliksirów? – zdziwił się Reg.

- Tak i mści się na Harrym za głupie żarty ojca – odpowiedziała Lily, patrząc na James spod przymrużonych oczu.

- Ale przecież to też twój syn – dodał młodszy Black.

- No właśnie! – wykrzyknęła Evans.

„za pocztą przynoszoną przez sowę, za ucztami w Wielkiej Sali, za spaniem w wielkim łóżku z czterema kolumienkami i kotarami w dormitorium na szczycie wieży, za wizytami u gajowego Hagrida w jego chatce na skraju parku, tuż przy Zakazanym Lesie, a zwłaszcza za quidditchem, najpopularniejszą dyscypliną sportową w świecie czarodziejów (sześć „bramek” na tyczkach, cztery latające piłki i czternastu graczy na miotłach).”

- On naprawdę dostał się do drużyny. – Regulus cały czas nie dowierzał.

- Tak jak już wcześniej mówiłem, ma talent po mnie – przechwalał się Rogacz.

 „Jego podręczniki magii, jego różdżka, szaty, kocioł do warzenia eliksirów i najnowocześniejsza miotła - Nimbus Dwa Tysiące - spoczywały zamknięte przez wuja Vernona w komórce pod schodami. Dursleyów w ogóle nie obchodziło, że Harry może utracić miejsce w drużynie quidditcha, jeśli nie będzie ćwiczył przez całe lato. W nosie mieli to, że Harry wróci do szkoły, nie odrobiwszy żadnej pracy wakacyjnej. Dursleyowie byli mugolami (ludźmi, w których żyłach nie płynie nawet kropla krwi czarodziejów) i posiadanie w swojej rodzinie czarodzieja uważali za największą hańbę. Wuj Vernon zamknął nawet w klatce Hedwigę, sowę Harry’ego, aby go pozbawić możliwości porozumiewania się ze światem czarodziejów.”

- To już lekka przesada – odparł Remus.

 „Harry nie był ani trochę podobny do reszty rodziny. Wuj Vernon był wysoki i tęgi i miał sumiaste czarne wąsy; ciotka Petunia miała końską twarz i była koścista; Dudley miał płowe włosy, był różowy i przypominał prosiaka. Natomiast Harry był niski i szczupły, miał promieniste zielone oczy i kruczoczarne włosy, zwykle rozczochrane. Nosił okrągłe okulary, a na czole miał wąską bliznę w kształcie błyskawicy.”

- Taki jak ty. – Regulus spojrzał na Jamesa. – Ale oczy ma po tobie. – Teraz spojrzał na Lily. – A o co chodzi z tą blizną?

- Harry przeżył avadę. Została mu tylko ta blizna – odpowiedziała Lily. Krótkie ‘wow’ wymsknęło się Regulusowi.

„Właśnie ta blizna sprawiała, że Harry był osobą tak niezwykłą, nawet jak na czarodzieja. Był to jedyny ślad, jaki mu pozostał po bardzo tajemniczym wydarzeniu w dzieciństwie - wydarzeniu, które spowodowało, że jedenaście lat temu podrzucono go na próg domu państwa Dursleyów.”

- Dumbledore zostawił go na progu domu Dursleyów? - znów zapytał Regulus.

- Niestety – odpowiedział James.

- A co z wami? – zapytał Syriusza, Remus i Petera.

- Też chcielibyśmy wiedzieć – sapnął wilkołak.

 „Kiedy Harry miał zaledwie rok, udało mu się uniknąć skutków przekleństwa, jakie rzucił na jego rodzinę największy w dziejach czarnoksiężnik, Voldemort, którego imię wciąż bała się wypowiadać większość czarodziejów i czarownic. W starciu z Voldemortem zginęli rodzice Harry’ego, ale chłopiec przeżył; pozostała mu po tym tylko owa blizna w kształcie błyskawicy. I w jakiś sposób - nikt nie mógł zrozumieć, w jaki - Voldemort utracił swą czarnoksięską moc w chwili, gdy podjął nieudaną próbę uśmiercenia Harry’ego.”

 - Zabijał potężnych czarodziejów, a nie mógł małego chłopca?!

 „Tak więc Harry wychowywał się w domu siostry swojej zmarłej matki i jej męża. Spędził u Dursleyów dziesięć lat, nie rozumiejąc, dlaczego wciąż sprawia, że wokół niego dzieją się różne dziwne rzeczy i wierząc w zapewnienia Dursleyów, że blizna na jego czole to ślad po wypadku samochodowym, w którym zginęli jego rodzice.”

- Okłamywali go?

- Tak. Dopiero Hagrid mu wszystko wyjaśnił – odpowiedział James.

 „A potem, dokładnie rok temu, Harry dostał list z Hogwartu i prawda wyszła na jaw. Znalazł się w szkole czarodziejów, gdzie wszyscy wiedzieli o pochodzeniu jego blizny, a każdy znał dobrze jego imię i nazwisko. Niestety, rok szkolny szybko minął i musiał wrócić na letnie wakacje do domu Dursleyów, gdzie go traktowano jak psa, który wytarzał się w czymś śmierdzącym.”

James, Remus i Peter cicho zachichotali, a Syriusz pokazał im język.
  

„ Dursleyowie nie pamiętali nawet o tym, że dzisiaj są jego dwunaste urodziny. Harry, rzecz jasna, nie miał wielkich nadziei, bo jeszcze nigdy nie dostał od nich godnego uwagi prezentu, choćby tortu urodzinowego, ale żeby tak zapomnieć całkowicie o jego święcie... „

- Nie martw się Harry. Jestem pewna, że wkrótce coś dostaniesz – powiedziała pocieszająco Lily.

 „Wuj Vernon odchrząknął znacząco i oznajmił:

 - Dzisiaj, jak wszyscy wiemy, jest bardzo ważny dzień. Harry podniósł głowę, nie wierząc własnym uszom.”

- Nie oszukuj się. Myślisz, że by pamiętał – odparł Syriusz. Nie żeby miał coś przeciwko pamiętaniu o urodzinach Harry’ego, ale nie wierzy, że nagle jego jedyna rodzina zaczęłaby pamiętać o jego urodzinach, skoro nigdy ich nie obchodziła.

 „- To może być dzień, w którym dokonam największej transakcji w całej swojej karierze - rzekł wuj Vernon i Harry pochylił głowę nad kawałkiem tostu. No tak, pomyślał z goryczą, wuj Vernon ma na myśli to głupie przyjęcie. Mówił o tym od dwóch tygodni, a właściwie od dwóch tygodni mówił wyłącznie o tym. Na kolacji miał być jakiś bogaty przedsiębiorca budowlany ze swoją żoną, a wuj Vernon miał nadzieję, że nakłoni go do bardzo dużego zamówienia (fabryka wuja Vernona produkowała świdry).”

- Co to świdry? – zapytał Regulus.

-  Później – odparła Lily.

„ - Myślę, że dobrze by było jeszcze raz przejrzeć plan zajęć i czynności - powiedział wuj Vernon. - Powinniśmy być na swoich stanowiskach o ósmej. Petunio, ty będziesz w...?

 - W salonie - odpowiedziała natychmiast ciotka Petunia - gotowa powitać ich w naszym domu z należytą wdzięcznością.”

 - Z należyta wdzięcznością to ja mogę na nią nałożyć klątwę, bardzo straszna klątwę – warknęła Lily. Regulus, który siedział obok niej,  zwiększył trochę dystans między nimi.

„ - Bardzo dobrze. A Dudley?

 - Ja będę czekał przy drzwiach, żeby im otworzyć. - Na jego prosiakowatej twarzy rozlał się sztuczny, obleśny uśmiech. - Państwo pozwolą, że wezmę państwa płaszcze.

 - Będą nim zachwyceni! - zawołała entuzjastycznie ciotka Petunia.”

- Ja bym zwymiotował na wstępie – oznajmił Syriusz.

„ - Znakomicie, Dudley - pochwalił go wuj Vernon, po czym zwrócił się do Harry’ego. - A ty?

 - Ja będę siedział cicho w swojej sypialni, udając, że mnie nie ma - odrzekł Harry bezbarwnym tonem.

 - Dokładnie - powiedział dobitnie wuj Vernon. - Wprowadzę ich do salonu, przedstawię ciebie, Petunio, i naleję drinki. O ósmej piętnaście...

 - Oznajmię, że kolacja gotowa - powiedziała ciotka Petunia.”

- Nie można być, aż tak… - zaczął James, ale nie skończył. Nie mieściło mu się to w głowie.

„ - A Dudley powie...

 - Czy mogę panią zaprowadzić do jadalni, pani Mason? - powiedział Dudley, oferując ramię niewidzialnej kobiecie.

 - Mój doskonały mały dżentelmen! - zagdakała ciotka Petunia.”

- Mój doskonały mały dżentelmen – przedrzeźniali ją w tym samym czasie huncwoci i wszyscy wybuchnęli śmiechem.

 -„ A ty? - warknął wuj Vernon, patrząc na Harry’ego.

 - Ja będę siedział cicho w swoim pokoju, udając, że mnie nie ma - powiedział tępo Harry.

 - Dokładnie. A teraz komplementy. W czasie kolacji trzeba im powiedzieć kilka miłych słów. Masz jakiś pomysł, Petunio?”

- Ona i pomysł. To chyba jakiś sen – prychnęła Evans.

„ - Vernon mówił mi, że pan świetnie gra w golfa, panie Mason... Co za przepiękna sukienka, pani Mason, gdzie ją pani kupiła?...

 - Znakomicie... Dudley?

 - Może coś takiego: „W szkole pisaliśmy wypracowanie o swoim ulubionym bohaterze i ja napisałem o panu, panie Mason”.

Wszyscy zaczęli chichotać jak opętani.

 „To już przekraczało wytrzymałość i ciotki Petunii, i Harry’ego. Ciotka Petunia zalała się łzami i zaczęła tulić do siebie Dudleya, a Harry wsadził głowę pod stół, żeby nie zobaczyli, jak dusi się ze śmiechu.

 - A ty, chłopcze?

 Harry wynurzył się spod stołu, starając się za wszelką cenę zachować powagę.

 - Ja będę siedział cicho w swoim pokoju i udawał, że mnie nie ma - wyrecytował.”

 - Gdzie ja jestem? – zapytał zdenerwowany Syriusz. Nie było go w pierwszej książce to w drugiej musi być na pewno.

- Nie denerwuj się tak – uspokoił go Remus.

„ - Tak jest i są ku temu powody - rzekł dobitnie wuj Vernon. - Masonowie nie wiedzą o twoim istnieniu i tak ma pozostać. Petunio, po kolacji zabierzesz panią Mason do salonu na kawę, a ja skieruję rozmowę na świdry. Przy odrobinie szczęścia podpiszemy umowę przed wieczornymi wiadomościami o dziesiątej. A jutro o tej porze będziemy sobie wybierać domek letniskowy na Majorce.”

 - Majorka? A gdzie to? – zapytał James.

- To Hiszpańska wyspa na morzu Śródziemnym – odpowiedziała Lily.

 „Harry’ego nie bardzo to podniecało. Był pewny, że w domku letniskowym na Majorce Dursleyowie będą nim tak samo pomiatać, jak w domu przy Privet Drive.”

 - My nim nie będziemy pomiatać, prawda Lily? – zapytał James. Lily mu się podobała, naprawdę podobała, tylko dlaczego ona tego nie odwzajemniała.

- Nie ma żadnych nas, Potter – syknęła na niego, ale zaraz tego pożałowała. Ból jaki wówczas zobaczyła w oczach Jamesa, sprawił, że jej serce, jakby mogło to by pękło.

 „- No dobrze... Jadę do miasta, żeby kupić smokingi sobie i Dudleyowi. A ty - warknął w kierunku Harry’ego - nie pałętaj się po domu, kiedy twoja ciotka będzie sprzątać. Harry wyszedł kuchennymi drzwiami. Był piękny, słoneczny dzień. Przeszedł przez trawnik, opadł na ogrodową ławkę i cicho zaśpiewał: „Sto lat... sto lat...”

Zrobiło się cicho. Lily szybko przetarła łzę, która spłynęła po jej policzku.  Chciała się do kogoś przytulić i dlaczego tym ktosiem miał być James.

 „Żadnych kartek urodzinowych, żadnych prezentów, a w dodatku cały wieczór miał spędzić na udawaniu, że nie istnieje. Spojrzał smętnie na żywopłot. Jeszcze nigdy nie czuł się tak samotny. Nawet za quidditchem nie tęsknił tak, jak za swoimi najlepszymi przyjaciółmi, Ronem Weasleyem i Hermioną Granger. Niestety, nic nie wskazywało, by oni tęsknili za nim. Żadne z nich nie napisało do niego przez całe lato, a przecież Ron obiecywał, że go do siebie zaprosi.”

- Zaraz moment. Nie piszą do niego? Przecież wydawało się, że… - Peter zaczął, ale nie skończył. Nawet do niego pisali, a ma wrażenie, że za bardzo nie jest lubiany.

 „Już niezliczoną ilość razy Harry był bliski otworzenia zaklęciem klatki Hedwigi i wysłania jej do Rona i Hermiony z listem, ale zawsze w końcu dochodził do wniosku, że nie warto ryzykować. Uczniom Hogwartu nie wolno było używać czarów poza szkolą. Harry nie powiedział o tym Dursleyom; wiedział, że tylko dlatego nie zamknęli go w komórce pod schodami, bo bali się, że zamieni ich w żuki gnojowniki."

- Mógłby chociaż na chwilę – rozmarzył się Syriusz.

„W pierwszych tygodniach po powrocie do domu często zabawiał się w ten sposób, że mruczał coś pod nosem, na co Dudley uciekał z pokoju tak szybko, jak mu na to pozwalały jego krótkie tłuste nóżki. Jednak brak wiadomości od Rona i Hermiony sprawiał, że Harry czuł się kompletnie odcięty od świata czarodziejów i nawet straszenie Dudleya przestało go bawić. A teraz okazało się, że Ron i Hermioną zapomnieli o jego urodzinach.”

- Coś tu nie gra – mruknął Remus. Jego wilczy zmysł mu to podpowiadał.

 „Wiele by dał za jakąś wiadomość z Hogwartu. Od kogokolwiek, nawet od swojego największego wroga, Dracona Malfoya, po prostu żeby się upewnić, że to wszystko nie było snem... Nie znaczy to wcale, że w Hogwarcie przez cały rok była sielanka. Przy końcu ostatniego semestru Harry spotkał się oko w oko z samym Voldemortem. Voldemort nie był już największym mistrzem czarnej magii, ale wciąż budził grozę, wciąż knuł i spiskował, wciąż próbował odzyskać potęgę i władzę. Harry’emu udało się po raz drugi wyrwać z jego szponów, ale aż dotąd, po tylu tygodniach, budził się w nocy zlany zimnym potem, zastanawiając się, gdzie teraz może być Voldemort, mając przed oczami jego rozwścieczoną twarz, jego rozszerzone źrenice szaleńca... „

Regulus wzdrygnął się lekko, co nie umknęło czujnemu oku Syriusza. Bacznie obserwuje swojego brata odkąd ten pojawił się w pokoju wspólnym.

- A tobie co? – zapytał go Syriusz.

- Nic. Po prostu przypomniało mi się jedno, mało ciekawe, spotkanie z Voldemrtem. Dostał wtedy ataku furii i rzucał we wszystkich cruciatusami. Ten opis mi tylko o tym przypomniał.

 „Nagle drgnął i wyprostował się na ogrodowej ławce. Od dłuższej chwili wpatrywał się bezwiednie w żywopłot - a teraz dostrzegł, że żywopłot również się w niego wpatruje. Wśród liści pojawiła się para wielkich, zielonych oczu. Harry zerwał się na równe nogi i w tej samej chwili przez trawnik dobiegł go skrzekliwy, szyderczy głos.

 - A ja wiem, co dzisiaj jest, aha! - zaśpiewał Dudley, zmierzając w jego stronę. Wielkie oczy mrugnęły i znikły.”

- Co za idiota – warknął James.

 „- Co? - zapytał Harry, nie spuszczając wzroku z miejsca, w którym się pojawiły.

 - Wiem, co dzisiaj jest - powtórzył Dudley, podchodząc do niego.

 - Brawo! - powiedział Harry. - A więc wreszcie nauczyłeś się dni tygodnia.”

Wszyscy wesoło szczerzyli się do książki.

„ - Dzisiaj są twoje urodziny. I co, nie dostałeś żadnej kartki? Nie masz żadnych przyjaciół w tej szkole dla dziwolągów?

 - Lepiej uważaj, żeby twoja mama nie usłyszała, że mówisz o mojej szkole - odpowiedział chłodno Harry. Dudley podciągnął sobie spodnie, które ześlizgiwały mu się z tłustego zadka.

 - Dlaczego tak się gapisz w ten żywopłot? - zapytał podejrzliwie.”

- Powiedz, że chcesz go spalić, proszę, proszę – błagał Syriusz.

„ - Zastanawiam się, jakim zaklęciem go podpalić. Dudley natychmiast odskoczył, a na jego twarzy pojawiło się przerażenie.”

- Tak! – zawołał Łapa i klasnął w dłonie.

 „- Nie w-wolno ci... Tata ci powiedział, że nie wolno ci robić żadnych czarów... bo cię wyrzuci z d-domu... a nie masz dokąd pójść... nie masz żadnych przyjaciół... nikogo...

 - Abrakadabra! - krzyknął Harry. - Hokus-pokus, smenty-rymenty...

 - MAAAAAAMO! - zawył Dudley, biegnąc w stronę domu i potykając się o własne nogi. - MAAAAMO! On to znowu robi!”

- Oj, przestraszył się – przerwał James.

„ Harry drogo zapłacił za ten dowcip. Ponieważ ani Dudley, ani żywopłot nie ucierpiał, ciotka Petunia wiedziała, że nie użył żadnych czarów, ale i tak ledwo zdołał uniknąć ciosu w głowę mokrą patelnią.”

- Co?! – krzyknęła Lily. W jej oczach paliły się iskierki nienawiści.

 „Potem wymieniła z tuzin zadań do wykonania i oświadczyła, że nie dostanie nic do zjedzenia, dopóki tego wszystkiego nie zrobi. Podczas gdy Dudley krążył w pobliżu, zajadając lody, Harry umył okna, wypucował samochód, przystrzygł trawnik, opielił grządki kwiatów, przyciął i podlał róże i pomalował ogrodową ławkę. Słońce grzało mocno, paląc go w plecy. Wiedział, że nie powinien dać się sprowokować Dudleyowi, ale Dudley wypowiedział na głos to, o czym Harry sam myślał... Może naprawdę nie ma żadnych przyjaciół?”

- Masz, Harry, masz – upewniał go Remus. Wiedział, że go nie usłyszy, ale to było odruchowe.

 „Chciałbym, żeby teraz zobaczyli słynnego Harry’ego Pottera, pomyślał z goryczą, rozpryskując sztuczny nawóz na grządki. Plecy go bolały, a pot ściekał mu strumieniami po twarzy. Było pół do ósmej, kiedy w końcu usłyszał głos ciotki Petunii.

 - Do domu! Tylko uważaj, idź po gazetach!

 Harry poczuł ulgę, gdy znalazł się w chłodnej kuchni. Na lodówce stała już wielka misa leguminy z masą bitej śmietany i kandyzowanymi fiołkami na wierzchu, w piekarniku skwierczała pieczeń wieprzowa.”

- Musi ładnie pachnieć – powiedział Peter.

„ - Jedz szybko! Masonowie wkrótce tu będą! - warknęła ciotka Petunia, wskazując na dwa kawałki chleba i grudkę sera na kuchennym stole. Miała już na sobie łososiową suknię koktajlową. Harry umył ręce i zjadł swoją nędzną kolację. Żuł jeszcze ostatni kęs chleba, gdy ciotka Petunia zabrała mu talerz sprzed nosa.

 - Na górę!”

- Odwdzięczę ci się, zobaczysz – warknęła Lily.

„ Przechodząc obok drzwi do salonu, Harry zobaczył wuja Vernona i Dudleya w smokingach, białych koszulach i muszkach. Był już na górze, kiedy rozległ się dzwonek, a u stóp schodów pojawiła się czerwona ze złości twarz wuja Vernona.

 - Pamiętaj, chłopcze... niech no tylko coś usłyszę... Harry wszedł na palcach do swojej sypialni, zamknął drzwi i odwrócił się, żeby rzucić się na łóżko. Kłopot w tym, że na łóżku ktoś już siedział.”

- Może to Ron? - zaproponował James.

- Albo ja – powiedział z nadzieją w głosie Syriusz.

- To koniec rozdziału – oznajmił Regulus – Mogę przeczytać jeszcze jeden?

- Pewnie – odpowiedziała za wszystkich Lily.